Bazı insanlar vardır,çok özeldir.

Eskiler bu tür insanlara, “nev-i şahsına münhasır” derler.

Bugünkü Türkçeyle, “kendine özgü davranış ve karakteri olan”.

Çok sevilen bir şarkımızın ilk dizesinde de şöyle özetleniyor,bu tür insanlar:

“Benzemez kimse sana,tavrına hayran olayım”

Uzun lafın kısası…

Yüzyıllar ötesinden, “Yaradılanı hoş gör,yaradandan ötürü” diyen Yunus gibi…

Kendisiyle barışık…

Yaşamla barışık…

Kentlisi-köylüsü,işçisi-çiftçisi,büyüğü-küçüğü,siyahı-beyazı tüm insanlarla barışık…

Hayvanlarla, bitkilerle, toprakla-çiçekle-yaprakla, dağlarla-taşlarla, yaylalarla-ovalarla, denizlerle-ırmaklarla… bir başka ifadeyle,doğayla barışık…

Giresunlu’suyla, Antalyalı’sıyla, Diyarbakırlı’sıyla, Edirneli’siyle, Vanlı’sıyla…barışık…

Ülkesiyle, devletiyle, cumhuriyetiyle, milletiyle, bayrağıyla barışık…

Çağdaş medeniyetle,öz kültürüyle,tarihiyle,köküyle…barışık…

Diniyle,imanıyla, Allahıyla, Peygamberiyle barışık…

“Benzemez kimse sana, tavrına hayran olayım” adlı şarkıdaki gibi…

Tavrına,karakterine,yaşam biçimine hayran olunacak,örnek alınacak müstesna ötesi müstesna bir insan…

İsmiyle müsemma,başı göğe uzanan yüceler yücesi bir “dağ” dı, Mustafa Dağ.

Yüz yüze en son görüşmemiz,yıllık iznim vesilesiyle bulunduğum Giresun’da,2006 yılı Ağustosunda oldu.

Beraberce kaleye çıktık,fotoğraflar çektik.

Belediye başkan yardımcılığı yaptığı sıralardaki icraatlarını…

Şelaleyi,oturma yerlerini,gezi yollarını,çevre düzenlemelerini gösterdi,bir bir.

Anlatırken gözleri parıldıyordu.

Bir ara, “Hocam” dedi.

-Başımda bir ağrı var. Kontrol olacağım.

Geçmiş olsun dileklerimi ilettim,kucaklaşıp vedalaştık.

Çok geçmeden bir süre sonra ameliyat olduğu haberini aldım.

Sevgili eşi Nuran hanıma geçmiş olsun dileklerimi ilettim.

Daha sonra iyileşince telefon görüşmelerimiz devam etti.

Sevgili kardeşime,bu zor günlerinde öyle sürpriz bir hediye vermeliydim ki…

Derdine derman olmasa bile,yüzüne, o kendine çok yakışan gülücüklerden biri daha yayılsın,bir nebzecik de olsa moral bulsun.

Aynı zamanda bir kitap kurdu,kültür adamı da olan sevgili kardeşime vereceğim en iyi hediye olsa olsa bir kitap,hatta kendi kitabım olabilir,diye düşündüm.

Son yedi yıldır kaleme aldığım mizah ve köşe yazılarından oluşan “Hariçten Gazel” adlı kitabımın ilk yazısının başlığını da “Mustafa Dağ” olarak düzenledim…

Giresun Dergisi’nin 137.sayısında (Yıl:13 Haziran 1999) yayımlanan yazımı koydum.

Kitabımı matbaadan teslim alır almaz,önce O’na, Antalya’daki adresine postaladım.Oldukça uzun bir (bir ay) süre ses seda çıkmadı.

Bir gün bir telefon.Karşımda heyecanlı,ağlamaklı,titrek bir ses:

-Hocam, ağlattın beni! Ne söyleyeceğimi bilemiyorum. Bir aydır yoktuk. Bugün eve gelir gelmez, baktım posta kutumda bir kitap. Hem de senin imzanı taşıyan. İlk yazı olarak da benim adımı görünce, koptum. Valla ne diyeceğimi bilemiyorum, çok teşekkür ederim sevgili kardeşim.

Son görüşmemiz bu oldu.

Ramazan Bayramı’nda arkadaşlarımızla Batı Karadeniz turuna çıkmıştık.

Bayramın üçüncü günü sevgili Kemalettin (Kılıçarslan) ’den bir telefon:

-Hocam, başımız sağolsun; Mustafa Dağ’ı kaybettik!

Nutkum tutuldu,boğazıma bir şeyler düğümlendi,gözlerimden birkaç damla yaş süzüldü.

Ve sadece, “yapma yaaa…” dediğimi hatırlıyorum.

Hemen cep telefonumdaki “M.Dağ” kayıtlı tuşa bastım.

Oğullarından biri çıktı karşıma ,taziyelerimi bildirdim.

Bu vesile ile sevgili kardeşim Mustafa Dağ’a bir kere daha Allah’dan rahmet ve acılı ailesi ile Giresun camiasına da başsağlığı diliyorum.

Ruhunun şad,mekanının cennet olması dileklerimle, “Hariçten Gazel” kitabımın ilk sayfalarını süsleyen söz konusu yazımı,sevgili kardeşimin aziz hatırasına hürmeten siz değerli okurlarıma da takdim ediyorum.

“MUSTAFA DAĞ

Giresun’da; Aksu Festivali, yayla şenlikleri, doğa yürüyüşleri, kongreler, paneller, festivaller…

Sosyal ve kültürel etkinliklerle ilgili aklınıza ne geliyorsa…

Hemen hepsinde mutlaka ve illaki O’nun alın teri,emeği vardır.

Bilgisi,görgüsü,tecrübesi,enerjisi vardır.

Memleket sevgisi,hizmet aşkı vardır.

Kimden mi bahsediyorum?

Tabii ki,18 Nisan seçimleri öncesi Giresun Belediyesi Başkan Yardımcısı Mustafa Dağ’dan…

Yılda birkaç kere (Ağustos’da,Ramazan ve Kurban Bayramlarında) memleketim Görele’ye gitmeyi alışkanlık haline getirmişimdir.

Bu ziyaretlerimde birkaç günümü mutlaka Giresun’a ayırmışımdır.

Giresun’a her adım attığımda da, ilk uğrak yerim, Giresun Belediyesi ve…

İllaki, Mustafa Dağ’ın makamı olmuştur.

Her karşılaştığımızda, hasretle birbirimize sarılır, Giresun üzerine muhabbete başlardık.

Doğru dürüst birkaç kelam etmeye fırsat bulamadan, görevden göreve koşar, muhabbetlerimiz hep yarım kalırdı.

Yani anlayacağınız, hiçbir iş onsuz yürümüyor ya da eksik kalıyordu.

Uzun sözün kısası, gecesi gündüzüne karışan, el attığı her işi ibadet aşkıyla yapan ve de sonunda mutlaka yüzünün akıyla başaran işkolik bir insandır, Mustafa Dağ.

Dergimizin de yazı ailesinden olan Mustafa Dağ’ın, Mayıs sayımızdaki “Püskültepe Sırtlarında” başlıklı yazısından öğrendiğimize göre…

18 Nisan seçimlerinden sonraki yeni adresi, “Giresun Otogarı” imiş.

Yani “tenzili rütbe”!

Tam yeni adres ve telefon numarasını defterime kaydetmiştim ki…

Çok geçmeden birkaç gün sonra Mustafa Dağ kardeşimiz İstanbul’a çıkageldi.

Yıllık iznini almış.

Hoş-beşten sonra, “Nedir bu otogar hikayesi?” diye sormaya hazırlanıyorduk ki…

Yeni görev yerini de öğrendik:

“Giresun Mezbahası”!

“Güler misin,ağlar mısın” derler ya…

Biz de o hesap, “İster misin” dedik:

-İzin dönüşü istikamet bu defa İmralı-pardon!- Giresun Adası olsun!

Tabi hep beraber bastık kahkahayı.

Olmaz olmaz demeyin.

Tüm bunlar koca Mustafa Dağ’a reva görüldüğüne göre…

Her şey olur!

Çünkü burası Türkiye,burası Giresun!”

(Giresun Dergisi,Yıl:13,Sayı:137 Haziran 1999)

-------------------------------------------------------------------------

Kaynak: www.giresungazete.net (31.10.2007)