Atalarımız “kör ölür badem gözlü, kel ölür sırma saçlı olur” demişler.

Orhan Veli belki de bu deyişten ilham almış “Ölünce biz de iyi adam oluruz belki” diyerek atalarımızın sözlerini şiirle pekiştirmiş.

Aynı kuşaktan bir başka şair Cahit Sıtkı Tarancı ise, “Nerde, nasıl, kaç yaşında/ Bir namazlık saltanatın olacak/ Taht misali o musalla taşında” diye yazmış.

Bu dizelerin meali şu...

İnsanlarımıza yaşarken vermediğimiz değeri, göstermediğimiz saygıyı, öldüğünde methiye dolu sözler söyleyerek abartılmış bir şekilde ortaya koymakta üstümüze yok.

Ne yazık ki ulusça böyle bir özelliğimiz var.

Şimdi son ölümüz Mustafa Dağ için de aynı şeyler yapılıyor.

Bunları acı dolu tebessümle izliyorum.

Meğer Dağ’ın ne çok seveni varmış..! Herkes O’na ne kadar çok yakınmış. Ne çok dostu varmış…

Ayıp, ayıp; bu ne samimiyetsizlik..?

Yahu madem Dağ bu kadar seviliyordu da, peki o zaman O’nun çevre, kültür-sanat, turizm başta olmak üzere hemen her alanda, daha iyi bir Giresun’da yaşayalım diye yıllardır yürüttüğü mücadelenin yanında neden kimse yer almadı.

İşte sahil yolu…

Adamcağız az mı uğraş verdi. Bu köprülü kavşaklar olmasın, koylarımız kumsallarımız dolmasın diye.

Dolan alanlar bir proje kapsamında değerlendirilsin, yeşil alan, park olsun diye.

Bunun için kamuoyu tepki göstersin diye gündem yaratmak için az mı çabaladı.

Ama o zamanlar şimdi tabutunun etrafında toplanan kadar bile bir kalabalık toplayamadı.

Yalnız bırakıldı. Sesini kimseye duyuramadı. İsteklerini kimse dikkate almadı.

Giresun Mustafa Dağ’ı yaşarken çok üzdü. Ama şimdi öldüğü zaman O’nu yaşatmak mümkün.

Nasıl mı?

Örneğin O’nun Giresun Kültür Parkı projesini bir yerde hayata geçirerek ve oraya adını vererek...

Bırakın nutuğu da bunu yapın. O Zaman kabul ederim Dağ’ı çok sevdiğinizi...

Hoşça kal Mustafa Bey, toprağın bol olsun, Allah rahmet eylesin.

-------------------------------------------------------------------------

Kaynak: www.giresungazete.net (14.10.2007)